AHMET GÖKOĞLU 28 Temmuz 1980 - Kayseri’nin Sarız ilçesine bağlı Yaylacı köyündendi. Ailece Ülkücü olup Adana’nın Mutlu mahallesi’nde oturuyorlardı. 34 yaşındaydı ve evliydi. Adana MHP. İl Yönetim Kurulu üyesi olarak görev yapıyordu. Babası ve kardeşi ile birlikte Ramazan ayında teravih namazı için mahallelerinde bulunan Muhammediye Camii’ne giderken, yolu üzerine pusu kurup bekleyen komünist militanların açtıkları yaylım ateşi neticesi vurularak ağır yaralandı. Hastahaneye kaldırıldıysa da, 36 saat sonra komadan çıkmayarak şehit düştü.

Ahmet Gökoğlu’nu Adana’da bunaltıcı sıcaklarının yaşandığı bir Temmuz ayında yitirdik. Gökoğlu, herkese nasip olmayacak derecede güzel bir rastlantıyla; Ramazan ayında, tuttuğu orucun hazzıyla mesrur bir halde iken, evinin yakınındaki bir camiye teravih namazı kılmaya giderken yolda pusu kurup bekleyen komünist militanlar tarafından,vurularak şehit edildi.

Ahmet ağabeğ ile, çatılar uçuran fırtınalarla, sağanak yağmurların yarışa tutuştuğu bir günde tanışmıştık, Mutlu mahallesinde... Teşkilatçılığı ve cesareti ile kısa zamanda bütün Adana’da tanınır olmuştu. Her tarafı kızıl franksiyonlarla kuşatılmış Mutlu mahallesi onun sayesinde işgale karşı koyuyor, direniyordu. Şuurlu bir Türk milliyetçisi, samimi bir müslümandı. Çevresine toplanan az sayıdaki mert ve fedakar insanla fikrinin haysiyet mücadelesini veriyordu.

Onunla son olarak, şehadetinden hemen önce Ramazan ayı başlarında, Mutlu mahallesindeki tek buluşma yerimiz olan Elazığ’lı Fazlı Dayı’nın kahvehanesinde görüşmüştük. Sarı saçlı başı her zamanki gibi dik, gözleri sanki vaadedilen cenneti seyredercesine parlaktı. Bir süre sohbet ettik, aklı fikri mahalleyi işgal etmek isteyen komünistlerin planlarını nasıl bozacağındaydı. Ahmet Gökoğlu, mücadele metotlarının her türlüsünü bilir, yerine göre gereken tavrı almaktan da kaçınmazdı fakat, onu düşündüren, sabahlara kadar kesilmeyen silah sesleri ve başladığı zaman da saatlerce süren çatışmalardı. “Küfre baş mı eğeceğiz, komünistlere mahalleyi mi teslim edeceğiz..?” Etrafındaki bir avuç ama kararlı arkadaşına ısrarla bu soruyu soruyordu. Elazığ’ın, Bingöl’ün mert insanları, Sarız’ın, Tufanbeyli’nin yiğitleri hareketsiz bir şekilde dinliyorlardı. Yaklaşan akibeti hissettiği halde azmi elden bırakmıyordu. İmanla şehadet şerbetini içene kadar da bu şerefli kararından dönmedi.

Aile fertleri, her işinde başta gelen yardımcılarıydı. Gururla ve bıkıp usanmadan ona destek oldular. Hele, “Abdullah Amca”sı, yaşına rağmen her zaman cevvaliyetle ona kol kanat gerdi.

Bu sebeple sadece komünistlerin değil tümhainlerin de hedefi oldu.

Ahmet Gökoğlu, bulunduğu çevre ile birleşip bütünleşmek, halkla beraber mücadele etmek, inançla her türlü zorbalığa karşı direnmek yönleri ile Ülkücü gençliğe örnek olacak abide bir şahsiyettir. Yeni nesiller, onun şerefli mücadelesinden ilham ve ibret alarak, bıraktığı bayrağı ötelere taşımak mecburiyetindedirler. Bozuk düzene, emperyalizme, Türk ve İslam düşmanlarına karşı dün olduğu gibi yarın da savaşacak Ülkücü Hareket, şehitlerinden oluşan manevi ordusu ile şimdi daha da bir güçlenmiştir. Manevi iklimlerin sultanlarını bu vesile ile bir defa daha anarken Allah’tan cümlesine rahmet etmesini dilerim. Ruhları şad olsun.